ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

Το κοινό, το λέει και η λέξη από μόνη της, δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο… είναι κοινό.

Βέβαια πρέπει να πω ότι κατέχει τους μυστικούς κώδικες που ανοίγουν τη στρόφιγγα πολλών τεχνών, και κυρίως της σάτιρας. Η σάτιρα έχει ανάγκη το κοινό, κι αυτό είναι που θέτει και τα όριά της.

Πρέπει να πω ότι ο κόσμος έχει μπουχτίσει, έχει φάει στη μάπα αυτή τη διαπλοκή των καλλιτεχνών με την εξουσία, με τις εκάστοτε κυβερνήσεις, ανεξαρτήτου χρώματος, και βλέπει διάφορους φτασμένους κι αριστερούς και σατιρικούς και γενικά, να σατιρίζουν διάφορα «πτώματα» (τα τηλεοπτικά πρόσωπα ας πούμε) και να μη λένε τίποτα για την εξουσία. Ακούς ή βλέπεις κάτι εκπομπές και νομίζεις ότι έχουμε ακόμη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, κουβέντα για τη ΝΔ.

Αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι το κοινό λειτουργεί.

Μπορεί ο καθένας μόνος του να είναι λίγο διαφορετικός ή περίεργος, αλλά όλοι μαζί λειτουργούν με κάποιον τρόπο. Βέβαια λειτουργούν και θετικά και αρνητικά, και γι’ αυτό είναι το ίδιο πράγμα είτε επευφημούν είτε γιουχάρουν.

Πρέπει να σου πω ότι εμείς οι σατιρικοί καλλιτέχνες έχουμε δώσει έναν όρκο, πώς δίνουνε οι γιατροί στον Ιπποκράτη… Έναν όρκο στον Απόλλωνα, με ένα και μοναδικό άρθρο που λέει ότι ο καλλιτέχνης δεν συνεργάζεται με την εξουσία. Επειδή όλα είναι πολιτικά, καθρέφτης είναι και το κοινό, καθρέφτες είμαστε κι εμείς οι καλλιτέχνες, και το επίπεδο –και το δικό μας και των θεατών από κάτω– είναι το επίπεδο που ζούμε σήμερα. Είμαστε πολύ χαμηλά, αλλά θα πέσουμε κι άλλο…

Στην ερώτηση τι καπνό φουμάρω απαντώ: Φουμάρω αποξηραμένες ίνες από το εσωτερικό της μπανάνας για να διασκευάσω την εσωστρέφειά μου και όταν χοντραίνει το παιχνίδι, καπνίζω πεθαμένα βατράχια για να καταπολεμήσω την αγοραφοβία μου. Τα καπνιστά, τα τσιγαριστά, τα τηγανητά γενικώς τα αποφεύγουμε. Τονίζω ότι δεν είμαι αυτά που τρώω, αλλά αυτά που σκέφτομαι. Δεν είμαι ένας σάρκινος σάκος παραγωγής κοπράνων, αλλά ένας άυλος, σάπιος κροκόδειλος, που προσπαθεί να κοιτάξει ψηλά και να γίνει άνθρωπος.

Αυτή η διαδικασία εξανθρωπισμού των ερπετών είναι χρονοβόρα και θα περάσουν αιώνες μέχρι να μπει στο νερό το σαυράκι και να αναβαπτιστεί κατ’ εικόνα και προσομείωση του Δημιουργού.

Το αγαπημένο μου φαγητό δεν είναι το σφαγμένο γουρούνι (με εξιτάρει το τελετουργικό των χοιροσφαγείων, με τις βωμολοχίες, τα πρόστυχα πειράγματα και την εν γένει παρτουζοκατάσταση, που είναι κόκκινο πανί για τον επάρατο καπιταλισμό) είναι οι χειλοπίπες με ωμό κρέας. Τρελαίνομαι για τις νταβραντισμένες λιχουδιές και ψάχνομαι καθημερινά για να γευτώ το γνήσιο, το ορίτζιναλ, το οικολογικά ορθόν.

Οταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω νοσοκόμα. Να μην υποδύομαι την πάπια, αλλά να την κρατάω με θάρρος και να ανακουφίζω τους ασθενείς μου.

Εχω ξεσηκώσει συνταγές από το Αγιον Ορος πριν βατοπεδέψει εκεί ο μαυρορομπίτης επενδυτής Εφραίμ και αναφέρω ενδεικτικά: μακαρονάκι κοφτό με χταπόδι αβάπτιστο, ρεβίθια με τη χάρη της Παναγίας στο ζουμί και νεφρό αγριογούρουνου σε σχήμα ψαριού. Κλείνοντας θέλω να προτείνω μια συνταγή ανδριώτικη, ένα ντρελικατέσεν παραδοσιακό, την ξακουστή κολομπαρόπιτα. Σας εύχομαι καλή όρεξη και μην ξεχνάτε ότι… και η μικρή νύφη τούμπανα θέλει.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
Τζίμης Πανούσης

Κολομπαρόπιτα

ΓΙΑ 4 ΑΤΟΜΑ

1 κιλό κολοκύθι κολομπάρι
(φαλλόμορφο και σκληρό)
800 γραμμ. φέτα
2 φλιτζάνια αλεύρι
3 αβγά (ελληνικά όχι Τουρκίας)
1 ματσάκι δυόσμο
Λίγο μαϊντανό
Αλάτι και πιπέρι

Τρίβουμε τα κολοκύθια και τα ανακατεύουμε με τα αβγά, το αλεύρι και τα μυρωδικά. Βουτυρώνουμε το ταψί και το βάζουμε στο φούρνο για σαράντα λεπτά.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here