Takis Pavana Panos

Άδειες πολιτείες, αθόρυβοι οι δρόμοι, λευκά τα σπίτια
άδειο παγκάκι
λευκό περιστέρι , μ’ απ’ άδεια χέρια σαν τι να προσμένει

ένα ξωκλήσι ψηλά στο βράχο
ταπεινή μελωδία στο δείλι της καμπάνας το δάκρυ
κι ο ήλιος την ώρα εκείνη γλυκαίνει σαν πλαγιάζει στην μικρή του την κλίνη
Ζεστή των καρδιών μας η αύρα ψηλά πάει και ταξιδεύει
μια σχισμάδα στο θόλο του χρόνου παλεύει να γένει

Το γαλάζιο απέραντα μες τα μάτια τα πέλαγα
σ’ απαλό ουρανό των ονείρων το χρώμα με πορφύρα που βάφει
σ’ έκσταση βλέμματα ποιας ώρας προσμένει ποιος ουρανός να βαστάξει

παν οι ευχές στων χειλιών τις γραμμές πια π’ ο ήλιος τις καίει
μαβιά τα φιλιά στ’ άρωμα γλυκά του νοτιά τα λουλούδια π’ ανθίζουν κι ο βράχος ψηλά που το φως εμποδίζει στενός να κρατά τη ζωή μέσα δεμένη

κι απ’ άλλους πως ώρες πικρές μέρες πολλές
φεύγει η ζωή πουλιά που πετούν στον ήλιο μακριά σαν βασιλεύει

κι όλους μεθά
στα τρυφερά όνειρα της γλυκά θωπεύει με τ’ άρωμα της
σαν του ανθού το γιασεμί της νύκτας το φεγγάρι
μια θάλασσα πλατιά να μας καλεί σ’ ένα ταξίδι μακρυνό του Οδυσσέα το νησί το πηγαιμό
κι όταν στα βάθη της χαθείς
σαν ναυαγός στης Αιαίας το όμορφο νησί σε οδηγεί
και λησμονάς με της αγάπης το γλυκό κρασί
στου πέλαου τ’ απέραντο κορμί πως χάθηκε τ’ όνειρο από της ζωής τ’ αδράχτι

τρέμουν τα χείλη πίσω από το δείλι
κυλά η αγάπη και κρύβει το δάκρυ
οι ευχές στον ορίζοντα ένα λουλούδι στο βράχο
μια ζωή κι ένα όνειρο
τα πουλιά ξεμακραίνουν
τι όμορφη μέρα τι όμορφο δείλι

2

Γλυκιά μου θάλασσα ζωή
στα χείλη σου το αλάτι
του λογισμού κρυφό μου όνειρο
και της καρδιάς μου πόθοι.
πάρε με στο κύμα του πελάου μακριά
ταξιδευτής Αγαρηνός κουρσάρος της αγάπης
του έρωτα τον θάνατο της πεθυμιάς μου ο πόνος
φίλα μου τα όνειρα ζεστά
σαν έρθει η ώρα
μακριά σε τόπους άγνωστους να πάω
γλυκιά μου θάλασσα ζωή
λευκό πουλί στα σύγνεφα πάρε με ψηλά
τον κόσμο δείξε μου π’ αγαπώ
ζωή αστέρι μακρινό του ονείρου άγγιγμα
απτό να ακολουθώ μες της νυκτιάς τα βάθη

3

Ας ανάψουμε ένα φαναράκι ,
ας δείξουμε κατά που ήταν κάποτε
στεριωμένα τ’ άστρα
κι ένα πανωφόρι πάνω μας
έχει αγιάζι τα βράδια στ’ ακρογιάλι
μα δες πως κοιμούνται γαλήνια
κι αν είναι δυνατό,
μην πετάς βότσαλα στο γυαλό
είναι όμορφα εδώ
εμείς και τ’ άστρα

βλέπεις
μια πυγολαμπίδα άναψε το φαναράκι

μα δεν ακούς
ρίξε κάτι πάνω σου έχει αγιάζι τα βράδια
κι η νύκτα βαθιά στ’ ακρογιάλι

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here