ΟΠΛΟ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑΝΗ ΕΠΟΧΗ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ το H2SO4 …κοινώς ΒΙΤΡΙΟΛΙ !!!

ΟΠΛΟ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑΝΗ ΕΠΟΧΗ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ το H2SO4 …κοινώς ΒΙΤΡΙΟΛΙ !!!

Το θειικό οξύ, H2SO4, γνωστό ως βιτριόλι, είναι ένα ανόργανο, ισχυρό καυστικό οξύ, που, αν πέσει στο δέρμα προκαλεί σοβαρά εγκαύματα.

Προέρχεται από τη λατινική λέξη vitreus, δηλαδή γυαλί, σχετιζόμενο με την υαλώδη εμφάνιση των ένυδρων θειικών αλάτων, που επίσης είχαν το όνομα «βιτριόλι».

Ανακαλύφθηκε από τον Πέρση γιατρό και αλχημιστή Αμπού Μούσα Τζαμπίρ Ιμπν Χαγιάν αλ-Αζντί (Γκεμπέρ) τον 8ο αιώνα, την εποχή του Μεσαίωνα, και ήταν γνωστό ως «έλαιο βιτριολιού» ή «πνεύμα βιτριολιού».

Θεωρείτο η πιο σημαντική αλχημιστική ουσία, ιδιαίτερα για τη χρήση της ως φιλοσοφική λίθο, καθώς χρησιμοποιούνταν ως ένα μέσο για την αντίδραση με άλλες ουσίες.

Η σημασία του βιτριολιού για την αλχημεία τονίζεται στην αλχημιστική συμβουλή «Visita Interiora Terrae Rectificando Invenies Occultum Lapidem», που σήμαινε: «Επισκέψου το εσωτερικό της Γης και καθαρίζοντας θα βρεις τη μυστική (φιλοσοφική) λίθο».

Το κείμενο αυτό προέρχεται από το γερμανό αλχημιστή του 15ου αιώνα Βασίλειο Βαλεντίνο (Basilius Valentinus), στο σύγγραμμά του «L’ Azoth des Philosophes».

Tην Βικτωριανή εποχή στην Αγγλία, το βιτριόλι χρησιμοποιείτο ως μέσο εκδίκησης σε εγκλήματα πάθους.

Σήμερα, το Λονδίνο εξακολουθεί να είναι η ευρωπαϊκή “πρωτεύουσα του βιτριόλι” έχοντας 456 επιθέσεις μόνο το έτος 2017. Τα χρόνια της τουρκοκρατίας ονομαζόταν γκεζάπι και το χρησιμοποιούσαν οι χαλκωματάδες και οι γανωτήδες για να καθαρίζουν τον χαλκό.

Οι επιθέσεις με βιτριόλι είναι διαδεδομένες στην Νότια Ασία, ενώ πρόκειται για μια από τις μεθόδους ξεκαθαρίσματος λογαριασμών του υποκόσμου ειδικά στις Βαλκανικές χώρες.

Μέχρι τη δεκαετία του ’90 τον υψηλότερο αριθμό τέτοιου είδους επιθέσεων κατέγραφε το Μπαγκλαντές, με τα περισσότερα θύματα να είναι γυναίκες.

Στην Ινδία, τα θύματα ξεπερνάνε τα 1.000 κάθε χρόνο, με την επίθεση, συχνά να είναι ακόλουθη ατομικού ή ομαδικού βιασμού, στο Νεπάλ συνηθίζεται να τελείται εν είδη ακραίας ενδοοικογενειακής βιαιοπραγίας, στην Αγγλία ως όπλο σε πόλεμο συμμοριών, στην Ιταλία ως προϊόν εγκλήματος πάθους, στο Μεξικό ως μέσο βασανισμού, και στο Αφγανιστάν ως μέθοδος επιβολής εναντίον γυναικών, που δεν φορούν μπούρκα ή χιτζάμπ.

Τις περασμένες δεκαετίες, οι επιθέσεις ήταν συνηθισμένες στην Ελλάδα με πολλές γυναίκες να το χρησιμοποιούν ως μέσο εκδίκησης για τους άντρες που τις πρόδιδαν.

Η συγκεκριμένη ουσία κυκλοφορούσε ελεύθερα στο εμπόριο, καθώς αρκετά επαγγέλματα το χρησιμοποιούσαν. Για παράδειγμα, τα βαφεία χρησιμοποιούσαν το βιτριόλι σαν στερεωτικό των χρωμάτων για τα μάλλινα, ενώ οι νοικοκυρές ως απολυμαντικό στις τουαλέτες.

Ένα από τα πιο γνωστά θύματα από επίθεση με βιτριόλι είναι η Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Την περιέλουσαν στον ΗΣΑΠ, όπου εργαζόταν, με βιτριόλι και την υποχρέωσαν να το καταπιεί, με αποτέλεσμα να χάσει την όραση της από το ένα μάτι και να υποστεί βλάβες σε εσωτερικά της όργανα.

Υποβλήθηκε σε δεκάδες χειρουργεία στην Ελλάδα και στη Γαλλία, ο οισοφάγος της καταστράφηκε και παρέμεινε ένα χρόνο στο νοσοκομείο.

Το νεότερο περιστατικό με θύμα την 34χρονη γυναίκα στην Καλλιθέα, ενώ πήγαινε στην εργασία της, επίσης έχει προκαλέσει σοκ, και θυμίζει για άλλη μια φορά επίθεση εκδικητικού τύπου, αυτή τη φορά όμως, «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ γυναικών».

Και είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο, γιατί οι επιθέσεις με οξύ αποτελούν ένα έγκλημα που χαρακτηρίζεται ως gender-based crime, οπότε έχουμε μία από τις πιο σπάνιες υποθέσεις στα διεθνή εγκληματολογικά χρονικά, όπου δράστης και θύμα είναι και οι δύο γυναίκες.

Η νομολογία του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζει την επίθεση με βιτριόλι παγίως ως βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, για την οποία προβλέπεται ποινή καθείρξεως από το ελάχιστο των 5 ετών έως το μέγιστο των 10 ετών. Όπως στην διεθνή περιπτωσιολογία του αδικήματος, έτσι και στο ποινικοδικονομικό μας σύστημα δεν έχει μέχρι στιγμής θεμελιωθεί ανθρωποκτόνος δόλος για τέτοιας φύσεως επίθεση.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα έγκλημα, που αλλάζει δραματικά τους ανθρώπους – την εμφάνιση, τη σκέψη, τα συναισθήματά τους – για το υπόλοιπο της ζωής τους και είναι μη αναστρέψιμο. Ενέχει, επομένως, έναν ίλιγγο εξουσίας για το δράστη, καθώς είναι απόλυτη η κυριαρχία του πάνω στη σάρκα, και χαρακτηρίζεται από αγριότητα και επιθυμία εκμηδένισης. Με το οξύ ο δράστης νοιώθει, ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο, και ακόμα και αν η έκβαση δεν αποβεί μοιραία, η ζημιά είναι σχεδόν πάντα ανεπανόρθωτη: το θύμα καλείται ως εκ τούτου να ζήσει με τις συνέπειες, σε βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο.

Είναι, θα λέγαμε στην Ψυχοπαθολογία, μια εκδικητική τιμωρία, που προτίθεται να καταστρέψει μια ζωή, ένα ναρκισσιστικό έγκλημα, που απαξιώνει εξ ολοκλήρου το θύμα, τόσο βάναυσο, βαθιά τραυματικό και μακροπρόθεσμα μαρτυρικό, καθώς ούτε το ίδιο δε θα αναγνωρίζει τον εαυτό του μετά την επίθεση.

Έρευνες σε θύματα τέτοιων επιθέσεων καταδεικνύουν, ότι παρουσιάζουν αγχώδεις διαταραχές, βιώνουν έντονο μετατραυματικό στρες, ταλαιπωρούνται από χρόνιες καταθλίψεις, κατατονικά επεισόδια και κατέχουν ένα αρνητικό ρεκόρ αυτοκτονιών.

Επιμέλεια-Συγγραφή Κειμένου :
Μαρία-Φιλομήλα Κερεμέζη
ΜSc Forensic Psychology, Mέλος ΚΕ.ΜΕ