ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ!

Ας ενωθούμε, ας πιαστούμε σφιχτά, ας σμίξουμε τις καρδιές μας,
ας δημιουργήσουμε εμείς, όσο βαστάει ακόμα η θερμοκρασία τούτη της Γης,
όσο δεν έρχουνται σεισμοί, κατακλυσμοί, πάγοι, κομήτες να μας εξαφανίσουν,
ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα
νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον αγώνα!

Σκύβω κι αφουγκράζομαι την πολεμική τουτη κραυγή στα σωθικά
μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή
του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.
Η κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με
το στόμα σου.

Δεν είσαι λεύτερος.

Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα
σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου, όταν
αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται, όταν κοιμάσαι, ανοίγουν
οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου.

Μα εσύ να ξεδιαλεγεις. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα
του αίματού σου και ποιος ν’ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα. Κάθε
σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες.

Όπως περπατάς, ανοίγεις,
δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα οδέψει ο ποταμός των απόγονων.
Οταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεες και
εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου.

Όταν υψώνεσαι σε
μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει.
Κοιταξε τους ανθρώπους, λυπησου τους. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα
στους ανθρώπους, λυπήσου τον.

Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής
αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουκραζόμαστε,
φωνάζουμε βοήθεια!