ΜΥΘΟΙ ΑΙΣΩΠΟΥ!

Όλοι μας έστω και μια φορά έχουμε ακούσει ή έχουμε διάβαση τους εξαιρετικούς “Μύθους” του Αισώπου. Όχι, μόνο στην ενήλικη ζωής μας, αλλά και από τους γονείς που μας τους διάβαζαν στην παιδική μας ηλικία πριν κοιμηθούμε. Είναι κάτι σαν “παράδοση” στην κουλτούρα μας. Μέχρι και οι ξένες κουλτούρες ακολουθούν τα διδάγματα του. Πόσο όμως έχουμε ενημερωθεί ή διδαχτεί για τη ζωή του Αισώπου; Τον άνθρωπο τον ίδιο. Ποιος ήταν;

Ένας συγγραφέας που ζούσε στην αρχαιότητα τον 6 αιώνα π. Χ, στην Αθήνα. Όπως οι μύθοι του ήταν τόσο ενδιαφέροντες, έτσι και η ζωή του παρουσίαζε το ίδιο ενδιαφέρον. Ουσιαστικά είναι ο πατέρας του” Αρχαίου μύθου”, ο πρώτος που ασχολήθηκε και ίδρυσε αυτό το λογοτεχνικό είδος που στη σήμερον ημέρα ονομάζονται” παράβολες” – μικρές ιστορίες που αφηγούνται, φανταστικές η πραγματικές ιστορίες με μεταφορικό τρόπο η αλληγορικό. Εδώ να πούμε ότι δεν έγραφε ούτε μια λέξη, αλλά όλους τους μύθους του, τους διηγούνταν προφορικά.

Αν ψάξουμε για στοιχεία της ζωής του δε θα βρούμε πολλά στοιχεία καταγεγραμμένα. Κάποιες ιστορικές καταγραφές δηλώνουν ότι ήταν ένας δούλος και η εμφάνιση του πολύ άσχημη, με μια καμπούρα να του χαρακτηρίζει. Πραγματικά, όμως η πραγματική εμφάνιση του άγνωστη.

Το μόνο πράγμα για τον Αίσωπο που μπορούμε να μιλήσουμε με σιγουριά, είναι ότι, ήταν πολύ έξυπνος και εφευρετικός ως άνθρωπος και ακριβώς με αυτά τα προσόντα που κατείχε, απέκτησε και την ελευθερία του.

Ο ΓΕΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ
Ένας γεωργός ετοιμοθάνατος, θέλοντας να γίνουν και τα παιδιά του άξιοι γεωργοί, τα κάλεσε κοντά του και τους είπε: «Παιδιά μου, σ’ ένα από τα αμπέλια μου έχω κρυμμένο θησαυρό». Έτσι, όταν πέθανε, τα παιδιά του πήραν υνιά και δικέλλες κι έσκαψαν βαθιά όλα τους τα χωράφια. Και φυσικά θησαυρό δε βρήκαν, όμως τα αμπέλια τούς έδωσαν πολλαπλάσια σοδειά.
[Ο μύθος δηλώνει ότι ο μόχθος είναι θησαυρός για τους ανθρώπους.]

ΟΙ ΒΑΤΡΑΧΟΙ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑ

Βάτραχοι που στενοχωριόνταν για την έλλειψη αρχηγού έστειλαν απεσταλμένους στον Δία ζητώντας του να τους δώσει βασιλιά. Εκείνος είδε την ανοησία τους και έριξε ένα ξύλο στη λίμνη. Οι βάτραχοι στην αρχή τρόμαξαν από τον κρότο και χώθηκαν στα βάθη της λίμνης• αργότερα, καθώς το ξύλο ήταν ακίνητο, βγαίνοντας στην επιφάνεια έφτασαν σε τέτοιο σημείο περιφρόνησης, ώστε ανέβηκαν και κάθισαν πάνω του. Επειδή θεωρούσαν ανάξιό τους να έχουν τέτοιο βασιλιά, πήγαν για δεύτερη φορά στον Δία και τον παρακαλούσαν να τους αλλάξει τον αρχηγό• διότι του έλεγαν ότι ο πρώτος είναι πολύ αδρανής. Ο Δίας αγανάκτησε εναντίον τους και τους έστειλε ένα νερόφιδο• κι αυτό τους έπιανε και τους καταβρόχθιζε.
[Η διήγηση δείχνει ότι είναι καλύτερο να έχει κάποιος αρχηγούς νωθρούς και όχι κακούς παρά αρχηγούς που ταιριάζουν και κάνουν κακό.]