ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ ΠΟΙΗΣΗ

Είναι;

Σήμερα πέφτει μια αλλόκοτη βροχή
Χτυπά στο τζάμι και μένει εκεί
Δεν γλιστρά
Δεν κυλά σαν δάκρυ πάνω του
Μένει εκεί
Στάσιμη
Τρυφερή
Ακίνητη

Κάθομαι και φτιάχνω καραβάκια απο τσιγαρόχαρτα τα αφήνω πάνω στο τζάμι και αυτά ταξιδεύουν στο παρόν .
Πλέουν αθόρυβα στο πίσω μέρος του μπερντέ και βλέπω πρόσωπα ξεχασμένα.
Κάτι λύπες,
κάτι γέλια και
πάνω πάνω στέκονται
κάτι προδομένες μνήμες.

Ναι είναι αλλόκοτη η βροχή απόψε πιάσε το χέρι μου να,
θα δεις και εσύ τα πλοία που έρχονται
Πιάσε μια τούφα από τα μαλλιά μου να με σώσεις
αν δεν τα καταφέρεις
μη νοιάζεσαι
να την κρατήσεις σε μενταγιόν
για τα μελλούμενα φιλιά που θα σου στέλνω.
Φίλα με τώρα
Προλαβαίνεις
Θέλω να ξέρω πως ετούτη η βροχή δεν κλαίει
δεν τρέχει
δεν πονάει…
Κάπου στο βάθος αιμορραγεί
Έχει την αφυδατωμένη
όψη λουλουδιού
Κάθομαι δίπλα της
μούσκεψε η ψυχή μου
Μ αγαπάς;
*
Maria Elena Davi ( Μαριαλένα Δισακιά)