Λεξιλαγνεία και ποίηση. ΣΠΥΡΟΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ

Λεξιλαγνεία και ποίηση.

Η νεοελληνική γλώσσα είναι μια θαυμάσια γλώσσα με ελάχιστες διαφορές στην γραπτή και στην προφορική της απόδοση.

Η ακρίβεια στην σύνταξη επιστημονικών ορισμών είναι δεδομένη , αυτή ήταν η κύρια ένσταση των λογίων για την καθιέρωση της.

Το βασικό πλεονέκτημα της χρήσης της είναι η ελευθερία αφομοίωσης και υιοθεσίας όρων από όλο το φάσμα της ελληνικής γλώσσας και δάνεια από ξένες χωρίς φοβίες και ταμπού.

( Αξίζει να διαβάσει κάποιος διάγνωση αξονικής τομογραφίας και γενικά ιατρικές ορολογίες και θα μείνει με ανοιχτό το στόμα). Οι συνθήκες αυτές ευνόησαν την απελευθέρωση της ποιητικής δημιουργίας σε ατομικό επίπεδο. Πολλοί /ες έκτισαν προσωπική σχέση με την ποίηση εκφράζοντας συναισθήματα και καταστάσεις αλλά και εμπειρικό διαλογισμό.

Δεν μπορούμε να χρίσουμε όλους αυτούς ως ποιητές , δεν έχουμε άλλωστε τέτοια δυνατότητα,

Η ατομική συγγραφική παραγωγή με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κοινοποιείται κι έτσι ικανοποιείται η φιλοδοξία αναγνώρισης.

Στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της επιδίωξης της αναγνώρισης περιλαμβάνεται και η “λεξιλαγνεία”, δηλαδή η επίδειξη γλωσσικών γνώσεων με την χρήση σπανίων λέξεων και ως επί το πλείστον ωραίων.

Αν εξυπηρετείται το νόημα και η αισθητική , ακόμη και αν η επιλογή δεν είναι επιβεβλημένη, έχει καλώς. Καταγράφεται λοιπόν ένα θετικό ήτοι η προβολή ωραίων και ξεχασμένων λέξεων.

Η κριτική και η αποτίμηση της λογοτεχνικής προσωπικότητας είναι άλλη και διαφορετική διεργασία που συνήθως δεν έχει σχέση με την λεξιλαγνεία και μάλλον θεωρεί ποιοτική αδυναμία την χρήση αυτή. Ειδικά στην ποίηση σύνδρομο φαινόμενο είναι και η φλυαρία.

Φλυαρία είναι και το κελάηδισμα του αηδονιού αλλά αυτό είναι μελωδία. Στην ποίηση η φλυαρία είναι αμηχανία και γραφή χωρίς αύρα , χωρίς έμπνευση.

Στο δια ταύτα κρατάμε το θετικό της προβολής των λέξεων και μόνο αυτό.