ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ*ΠΡΟΤΕΡΟΝ ΘΝΗΤΟΙ

”Στίχοι Χριστουγέννων από το Πρότερον Θνητοί, στολισμένο με χιονισμένα βουνά και Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα..”

”Πόσο καιρό, πόση βροχή, πόσα χαμένα μας φιλιά ακόμα;
πόσες ήμερες, πόσες ώρες για να ‘ρθεις;
κρατώ ημερολόγιο το σώμα, να σημειώνω τις σταγόνες της βροχής

κι αν πίστευα
– μα τώρα έχουν πεθάνει κι οι ελπίδες μου μαζί σου –
πως από κάπου, έστω νεκρή, θα ξαναέβλεπα στα χείλη
ένα χαμόγελο που θα ‘σκαγε δειλά στο πρόσωπό σου

κι αν πίστευα πώς θα γεννιόμουνα ξανά στην αγκαλιά σου
ήρθαν Χριστούγεννα και πάλι κι αρρωσταίνω…

Ανάμεσα στο ψέμα κι η αλήθεια μας
εκεί είναι κρυμμένο το καλό μες το κακό
της έχθρας τα παιχνίδια στη μαγεία μας
αιώνιο το αποτέλεσμα για κάποιον χωρισμό

αγάπη που χωρίστηκε στα δύο
παλάτι που γκρεμίστηκε κι απόμεινε μισό
φεγγάρι π’ αποκόπηκε να γίνει φυλαχτό

οι στίχοι σου αγάπη μου, κορδέλα στο λαιμό
μαντήλι στα μαλλάκια σου, λουράκι στον καρπό
να μ’ έχεις κάπου επάνω σου να φέγγω
– ιδού η τιμωρία μας –
μα τώρα είναι το φως μου λιγοστό.

Τα μάτια μου γερμένα, κουρασμένα απ’ το κρύο
στην άκρη π’ ανταμώσαμε τα δυο
γνέθω απόψε ένα δικό μας παραμύθι
– παραμονή Χριστούγεννα –
να έχει όσο γίνεται πιο μαυρισμένη τύχη

Η όμορφη ψυχή σου έρωτά μου, έτσι απλά δε χαραμίζεται
δε δίνεται γι’ αστείο, δε χαλιέται
δε σπαταλιέται η αγάπη ν’ απογίνει μαύρο κλάμα
ούτε κυλάει σα νεκρώσιμο ποτάμι
που αδειάζει σε μια λίμνη με ξερόχορτα, η αγάπη

εμμένει, επιμένει, παραμένει και διαχέεται
και βρίσκει τρόπο όταν φτάσει η στιγμή να μεταλαμπαδεύεται
– για όλα σου, του έδωσα εμένα, έρωτά μου –

Βρέχει απόψε παγωμένες σταγονίτσες
που πέφτουν πάνω σε θλιμμένα πρόσωπα με σκυθρωπά
προσωπεία
και μοιάζουν σα να πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ένα
πράγμα…”

(Πρότερον Θνητοί – Επίτομον, Γιώργος Σ. Κόκκινος)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here