Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου του 1945 ο πολυπράγμων Γερμανός σκηνοθέτης Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ,

Γιώργος Ρούσσος

Ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της μεταπολεμικής περιόδου στη Γερμανία, ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ (Rainer Werner Fassbinder), γεννήθηκε στις 31 Μαΐου του 1945 και έφυγε από τη ζωή, στις 10 Ιουνίου του 1982 σε ηλικία μόλις 37 χρονών. Ο υπερδραστήριος καλλιτέχνης, θα καταφέρει μέσα σε μόλις 13 χρόνια να σκηνοθετήσει 41 ταινίες μεγάλου μήκους, ένα απίστευτο όσο και ακατάρριπτο ρεκόρ στην ιστορία της έβδομης τέχνης.

Μαζί με τους Βιμ Βέντερς (Wim Wenders) και Βέρνερ Χέρτζογκ (Werner Herzog) θα αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος για το ιδιαίτερο σημαντικό κινηματογραφικό ρεύμα που θα δημιουργηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και θα φέρει την επωνυμία: Νέος Γερμανικός Κινηματογράφος.

«Ο καθένας μπορεί να αποφασίσει για τον εαυτό του αν είναι καλύτερα να ζήσει μια ζωή σύντομη και περισσότερο ενδιαφέρουσα παρά μια ζωή καθημερινή και αδιάφορη» Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ (31 Μαΐου 1945 – 10 Ιουνίου 1982)

Γεννημένος στις 31 Μαΐου του 1945 ο πολυπράγμων Γερμανός σκηνοθέτης Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, έμελλε να καταγραφεί στην ιστορία ως ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της μεταπολεμικής περιόδου στη Γερμανία. Από το 1969, όταν γύρισε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο «Η Αγάπη Είναι πιο Κρύα από τον Θάνατο», μέχρι το τραγικό του τέλος (λόγω υπερβολικής δόσης το 1982), ο Φασμπίντερ θα καταφέρει κάτι το απίστευτο… θα σκηνοθετήσει 41 ταινίες μεγάλου μήκους, μέσα σε διάρκεια μόλις δεκατριών χρόνων, δημιουργώντας παράλληλα ένα μοναδικό και ακατάρριπτο ρεκόρ στην ιστορία του Κινηματογράφου.

Στις περισσότερες από τις ταινίες του ο Φασμπίντερ αιχμαλωτίζει την ψυχή της δυτικογερμανικής κοινωνίας από το 1960 μέχρι τις αρχές του 1980, απογυμνώνοντας την απελπισία αλλά και την αγριότητα που υποβόσκει στις καρδιές ενός κόσμου εγκλωβισμένου στις υλικές απολαύσεις.

«Η αγάπη είναι το καλύτερο, το πιο ύπουλο, το πιο αποτελεσματικό εργαλείο κοινωνικής καταπίεσης» Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ

Από τα τελευταία έργα του σπουδαίου δημιουργού, είναι η τριλογία: «Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν», «Λόλα» και «Βερόνικα Βος». Ταινίες οι οποίες παρουσιάζουν ανάγλυφα το πορτραίτο της τσακισμένης ζωής των ανθρώπων του περιθωρίου της αστικής κοινωνίας που συντηρείται στα ίχνη της παρακμής της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, βαδίζοντας αβοήθητη και με μαθηματική ακρίβεια προς το τρίτο Ράϊχ…

Όπως προαναφέραμε, ο Φασμπίντερ ανήκε σε εκείνη τη γενιά των Γερμανών σκηνοθετών, μαζί με τον Βιμ Βέντερς και τον Βέρνερ Χέρτζογκ, που αν και υπήρξαν πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους και με εντελώς μοναδικό έργο ο καθένας τους, ωστόσο αποτέλεσαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ένα ιδιαίτερο και μοναδικό κινηματογραφικό ρεύμα, το οποίο καταγράφηκε με την επωνυμία Νέος Γερμανικός Κινηματογράφος.

Η ανθρώπινη φθορά, ο πόνος, η αδυναμία έκφρασης των συναισθημάτων, η βία σε όλες τις εκφάνσεις της, βρίσκονται στο επίκεντρο του Φασμπίντερ με τους ήρωες του να ζουν καταπιεσμένοι στο περιθώριο, αντιμέτωποι με τα πάθη τους. Από τις δύο πρώτες ταινίες του «Η Αγάπη είναι πιο κρύα από τον Θάνατο» (Liebe ist kälter als der Tod – 1969) και «Ο Έλληνας Γείτονας» (Katzelmacher – 1969), μέχρι τις δύο τελευταίες του «Βερόνικα Φος» (Veronika Voss – 1982) και «Querelle» (1982), ο Φασμπίντερ εστιάζει στα αδιέξοδα των ηρώων του ασκώντας παράλληλα μία δριμύ κριτική στην ηθική παρακμή της κοινωνίας στη μεταπολεμική Γερμανία.

Παράλληλα, η δύσκολη συμφιλίωση με τη σεξουαλική του ταυτότητα, η μοναχική του ζωή, αλλά και η ροπή του προς τα ναρκωτικά, αποτέλεσαν για τον Φασμπίντερ μια μόνιμη πηγή προβλημάτων και διαταραχών, αλλά και έμπνευσης, θεματικές οι οποίες συχνά πυκνά μετουσιώθηκαν μέσα στο μοναδικό του κινηματογραφικό σύμπαν.