ΦΡΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ!

“Μα τι να σου πω για την ποίηση;
Τι να σου πω γι’ αυτά τα σύννεφα, γι’ αυτόν τον
ουρανό; Να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω, και τίποτα άλλο.
Καταλαβαίνεις πως ένας ποιητής δεν μπορεί να πει
τίποτα για την ποίηση. Ας τ’ αφήσουμε αυτά για τους
κριτικούς και τους δασκάλους.

Μα ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανείς ποιητής δεν ξέρει
τι είναι ποίηση. Είναι εκεί!! Κοίταξε!! Έχω τη φωτιά στα
χέρια μου, το ξέρω και δουλεύω τέλεια μαζί της, μα δεν
μπορώ να μιλήσω γι’ αυτή χωρίς να κάνω φιλολογία.
Καταλαβαίνω όλες τις ποιητικές τέχνες. Θα μπορούσα
να μιλήσω γι’ αυτές αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά.
Δεν ξέρω… Ίσως μια μέρα αγαπήσω την κακή ποίηση
όπως αγαπάω την κακή μουσική παράφορα. Θα κάψω
ένα βράδυ τον Παρθενώνα, για να αρχίζω να τον χτίζω
το πρωί και να μην τον τελειώσω ποτέ”.

ΑΛΛΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Έσβησε τ’ όνειρο για πάντα!
Στη βροχερή τη νύχτα
μαθαίνει η καρδιά μου
την τραγωδία τη φθινοπωρινή
που τα δέντρα αργοστάζουν

Και μες στη γλυκιά θλίψη
του τοπίου που πεθαίνει
κοπήκανε οι φωνές μου
Έσβησε το όνειρο για πάντα.
Για πάντα! Θεέ μου!
Κι όλο πέφτει το χιόνι
στον έρημο κάμπο
της ζωής μου,
κι η πλάνη
που πάει μακριά, φοβάται
μην παγώσει ή μην χαθεί

Πώς μου λέει το νερό
πως το όνειρο έσβησε για πάντα!
Είναι τ’ όνειρο απέραντο;
Η ομίχλη το κρατάει
κι η ομίχλη δεν είναι άλλο
παρά η κούραση μόνο του χιονιού.

Ο ρυθμός μου ολοένα τραγουδάει
πως το όνειρο έσβησε για πάντα
Και μες στο αχνό το βράδυ
μαθαίνει η καρδιά μου
την τραγωδία τη φθινοπωρινή
που τα δέντρα αργοστάζουν.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here