ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΑΡΗ

Επ’ αφορμή μιας βροχής

Σήμερα εκλιπαρούσα
Να ‘ρθει η βροχή
Κι ήρθε
Παρότι δεν είχα στέγαστρο να σταθώ
Κίτρινο πανωφόρι να με ζεσταίνει
Φιδίσια χέρια να γλιστρώ

Ήρθε να με δελεάσει
Στα δύσκολα να με γνοιαστεί
Πριν σπάσει ο ιμάντας της μέρας
Μπρος στο γάντι της νύχτας
Μια μολυβένια μπόρα ορμητήριο της λέξης “εντός”

Δική μου πιστή μου αδερφή
Βροχούλα της έφιππης θλίψης!

Μάλωσα με τον ήλιο σήμερα
Εγώ που τα σκαλοπάτια του
Γυάλιζα ασταμάτητα
Τώρα τον αποδιώχνω
Ίσως οι αχτίδες του καυτές
Ίσως το μεθύσι του πλάνο
Ζητώ το σύννεφο
Του αρχαγγέλου το τόξο
Βυθίζομαι στα νερά σήμερα
Κι είναι σαν μια περιπλάνηση
Ένας δρόμος που διασταυρώνεται
Με τα δάκρυα των πουλιών

Δικά μου πιστά μου αδέρφια
Οδηγοί του ανεξερεύνητου!

Ανοίγω τις κουρτίνες
Ανεβάζω τα στόρια
Τα βουνά χαμογελούν
Τα δέντρα επαίρονται
Ανοίγει θριαμβικά
Η χλόη το στόμα
Καταπιόνας δροσιάς

Τρίζει το πόδι της μάνας
Τρίζει το λουστρίνι της ξέρας
Τι ευτυχία να υπάρχεις ακόμα
Τι ευτυχία ν’ απλώνεις το χέρι
Και βουβό ένα χνούδι να σε χαϊδεύει

Δικά μου πιστά μου σημάδια
Αποφθέγματα της νύχτας!

Κοίτα το δίχτυ
Απ’ τη χρήση τρύπησε
Χωράω να βγω

Αγαπώ τα σύννεφα
Που τα διαπερνάει το φως
Όμοια με τούτο το δίχτυ
Που κρατά ουρανό μες στους κόμπους

Εδώ στο νότο
Περισσεύουν τα φωτεινά μεσημέρια
Αλλά τα τείχη της καρδιάς βαριά
Κι αδιαπέραστα
Οπλίζομαι
Μαθαίνω να περιγράφω
Μαθαίνω την ανάσα να κρατώ
Μια ανάσα ακόμα κι αναδύομαι
Στον κόσμο μου φραγμένες ήταν μέχρι χτες οι ακτές

Δικές μου πιστές μου αδερφές
Ταξιδιάρικα μου τάζουν σκαριά κι απόσκια μέρη διαφυγής

ΕΛΕΝΗ
ΓΙΑΝΝΑΚΑΡΗ