ΔΡ ΜΑΝΟΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ

Ένα “κλασσικό” αγαπημένο της δουλειάς μου…
(γιατί όλα μπορεί να μην έχουν λογική αλλά όλοι έχουν τη λογική τους κι όλα το Νόημά τους…)

Μετακομίζει από το νότο στη Νέα Υόρκη το νέο στέλεχος της εταιρείας και μην έχοντας ακόμη παρέα, αγοράζει το παστράμι σάντουιτς του από το deli και μια κόκα-κόλα και για lunch break πηγαίνει και κάθεται σ’ ένα παγκάκι στο Σέντραλ Παρκ κι απολαμβάνει το μεσημεριανό του. Απέναντί του παρατηρεί ένα μεσήλικα άντρα μουσάτο γονατιστό να κοιτά εξονυχιστικά στο χώμα… μια τρύπα! Παραξενεύεται αλλά “ο χρόνος είναι χρήμα” κι επιστρέφει στη δουλειά του…
Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται καθημερινά για μια βδομάδα: διαφορετικό σάντουιτς, ίδιο παγκάκι …κι ο τύπος απέναντι γονατιστός να κοιτά το έδαφος, να σκάβει… να ξανακοιτά…
Μην αντέχοντας άλλο από την περιέργεια το στέλεχός μας, τον πλησιάζει και ευγενικότατα του λέει: “Συγγνώμη για την ενόχληση! Αλλά σας βλέπω μια βδομάδα τώρα γονατιστό να παρατηρείται κάτι κι αναρωτιόμουνα τι κοιτάτε…;”

Τον κοιτάει λίγο ενοχλημένος ο γονατιστός τύπος, παραμερίζει και του κάνει νόημα να κοιτάξει… Πλησιάζει ο άνθρωπός μας, κοιτά δεν βλέπει παρά μια σκαμμένη τρύπα στο έδαφος…άδεια… Κοιτάζει σε κάθε πλευρά, στο βάθος, σε κάθε λεπτομέρεια… Τίποτα…
“Συγγνώμη” του λέει σχεδόν ντροπιασμένος “…αλλά δεν βλέπω κάτι…”.

“Μα είσαι ΤΡΕΛΟΣ…!” του φωνάζει αγανακτισμένος ο τύπος “… Εγώ 30 χρόνια προσπαθώ να δω κάτι και δεν το ‘χω δει ακόμη… κι εσύ σε δυο λεπτά θες να το δεις…”!

* Φιλοσοφικό υστερόγραφο…

Σκεφτείτε για πόσα άλλα “μη πραγματικά”, “αόρατα”, “μυστηριακά”, “φανταστικά”, “πνευματικά”, “θεϊκά”… (υποκειμενικά ή διυποκειμενικά…) άλλα στη Γη κι άλλα στον Ουρανό (λ.χ. το έθνος, η φυλή, η οικογένεια, η αγάπη, τα σύνορα, το χρήμα, η εταιρεία, το δίκαιο, η ελευθερία, η συνείδηση, ο εαυτός, η Ιστορία, η θρησκεία, η ψυχή, ο Θεός…) κάποιοι “αφιερώνουν” μελετηρά και παθιασμένα ή “χαραμίζουν” ανόητα (;…) μια Ολόκληρη ζωή (ή των άλλων)… Και οι περισσότεροι ποτέ – έτσι όπως τέθηκαν οι ερωτήσεις και τροποποιήθηκε η Λογική – δεν θα το καταλάβουν. Γιατί αν το κάνουν, τουλάχιστον αρχικά (ή και πάντοτε για όλους μας… ), τους περιμένει κάποιο τρομοκρατικό (νοηματικό) Κενό… μέχρι να αντικατασταθεί από κάτι άλλο πιο “αληθινό”… Δηλαδή που θα περιγράφει, θα εξηγεί και θα προβλέπει καλύτερα “το Είναι” από την τωρινή Θεωρία ή Δόγμα-Πιστεύω…

Οπότε φίλοι μου (…γονατιστοί, καθιστοί ή ιπτάμενοι…) “νόημα” να δίνουμε στη Ζωή μας… Κι ας είναι “λάθος” (ποιος σοφός – πέραν της Ζωής…- θα το κρίνει;) ή τεχνητό… Γιατί όπως η ιστορία των φανατικών, των “ιδεών” και ιδεοληψιών του κόσμου μάς ενημερώνει… το λογικό αλλά μάταιο είναι πολύ βασανιστικότερο, αβάστακτο και παραλυτικό Αδιέξοδο του (έστω και) παράλογου (αλλά) νοηματοδοτικού…

Ζήτω τα Νοήματα! Κι εύχομαι να ‘ναι Ζωογόνα, Διαφωτισμένα κι Ευδαιμονικά!
Και λίγο πιο “αληθινά” από τα προηγούμενα…

Χιουμοριστικά και φιλοσοφημένα
(… ευλογημένα κουσούρια είναι αυτά… αντίδοτα στην υπαρξιακή Απελπισία…) καλημερούδια!

Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης