ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΥΡΙΔΑΚΗΣ ΣΚΕΨΕΙΣ…

ΣΚΕΨΕΙΣ

Αγαπώ να κάνω την πραγματικότητα μου όνειρο, αφού δεν έκανα το όνειρο πραγματικότητα…

Αγαπώ να ονομάζω την δίψα μου Ευ, για να μην σβήσει αυτή άδοξα σε λασπόνερα συμβιβασμού….

Αγαπώ να κρατώ την ανάγκη μου στα δικά μου χέρια και να την μετατρέπω σε επιλογή και ελευθερία…

Αγαπώ να προ-γεύομαι υπεραισθητικά, συναισθήματα που δεν βιώθηκαν ακόμη, εθισμένος στην προοπτική…..

Αγαπώ το μη τυχαίο μέσα στο τυχαίο και το τυχαίο μέσα στο μη τυχαίο….

Αγαπώ να μην συγχωρώ τους αμετανόητους. Η συγχώρεση, είναι η απάντηση στην μεταμέλεια και όχι η υποταγή στον εγωισμό του άλλου…

Αγαπώ, τα γεμάτα καλοσύνη μάτια, γιατί πληγώνουν θανάσιμα την απελπισία μου….

Αγαπώ την πληγωμένη μου σοφία, γιατί γίνεται λόγχες που πέφτουν επάνω τους οι ενοχές των άλλων…

Αγαπώ την αγάπη που δήλωσε παρουσία, ενώ ήταν ήδη καταδικασμένη….

……………………………………………………….

Πάντα έχω κοντά μου μια λευκή κόλλα χαρτί, για να κοιτώ την “αξία” των στοχασμών μου όποτε κάνω το λάθος να νιώθω σημαντικός…

………………………………………………………

Πως θα μπορούσα να περιγράψω επαρκώς τον κόσμο μου, αν αποζητούσα πνευματικά δεκανίκια τρίτων για να τον στηρίξω ;

……………………………………………………

Και όποιου αμετανόητου αμαρτίες καλείσαι να πληρώσεις, εσύ φρόντισε να επιστρέψουν στην λήθη της ένοχης “άγνοιας” του και εξόφλησε μόνο τις δικές σου, με μια αξιοπρέπεια που δεν θα εφευρίσκει ανάγκες για να στηριχθεί, ούτε ενόχους για να δικαιολογηθεί…

……………………………………………….

Δεν έχω ανάγκη από γαβγίσματα και νιαουρίσματα για να κρύψω κάποια αδυναμία διαχείρισης του πολυποίκιλου των ανθρώπινων συμπεριφορών. Μου αρκεί ένα ακραίο συναίσθημα, ένας νέος στοχασμός, η ομολογία μιας αδυναμίας μου ανεύ φόβου, η προοπτική μιας νέας αξίας και ενός έρωτα στην φαρέτρα της ζωής μου, για να νιώσω αξιοπρεπής απέναντι σε ολόκληρο τον πληθυσμό του πλανήτη, στον εαυτό μου και στον άσκοπο προορισμό μου…

…………………………………………….

Προσπάθησα να μιλήσω με ένα δέντρο κάποτε. Η απάντηση στην προσπάθεια διαλόγου ήταν να μου προσφέρει καρπό και σκιά. Αγκάλιασα τον κορμό του και συνέχισα στο μονοπάτι μου. Και θυμήθηκα αργά, ότι δεν σκέφτηκα να του προσφέρω, ούτε μια σταγόνα νερό….

Μυριδάκης Απόστολος