ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΑΒΗΣ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ!

Ο Απόστολος ζει με τη σκλήρυνση από τον Οκτώβρη του 2006. Σήμερα μετακινείται με αναπηρικό αμαξίδιο, αλλά οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει δεν κατάφεραν ποτέ να τον εξαντλήσουν.

«Ήταν ένα ζεστό βράδυ και είχα πάει στο bachelor ενός κολλητού μου. Κάποια στιγμή, έτσι, για πλάκα, αρχίσαμε να πετάμε παγάκια ο ένας στον άλλον. Ξαφνικά, όταν μου ήρθε ένα παγάκι αισθάνθηκα έναν φρικτό πόνο. Πίστεψα ότι θα ήταν κάτι παροδικό.

Εκείνη την περίοδο σπούδαζα στη Νομική, είχε προηγηθεί κι ένας χωρισμός. Ένιωθα αδύναμος. Λίγο καιρό μετά, και ενώ δούλευα σε ένα δικηγορικό γραφείο, αποφάσισα να κάνω μαγνητική τομογραφία.

Μου είχε παρουσιαστεί διπλωπία, μια πάθηση των ματιών ιδιαίτερα ενοχλητική, εξαιτίας της οποίας, όταν προσπαθείς να εστιάσεις σε ένα αντικείμενο, βλέπεις δύο είδωλα. Πήρα χάπια, κορτιζόνες. Φοβήθηκα πολύ. Προχώρησα όμως.

Από τη στιγμή που δεν υπάρχει ολοκληρωτική ίαση, μαθαίνεις να ζεις με τη σκλήρυνση. Βέβαια, παραμένω αγχώδης. Σήμερα δεν εργάζομαι, αν και θα το ήθελα. Όσο μπορώ αθλούμαι, κολυμπάω, βλέπω ταινίες και διαβάζω. Υπάρχουν και στιγμές που νιώθω πολύ κουρασμένος» αναφέρει.

Πριν επιστρέψει στο βιβλίο του και στη συνέχεια στο μάθημα γιόγκας, μου μιλάει για εκείνα που τον ενοχλούν: «Πολλές φορές βλέπουμε μια αμηχανία, έναν δισταγμό. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει “μην το πεις σε κανέναν, παιδί μου, γιατί θα μας λυπούνται”. Ή να με προτρέπει να μην πάω ούτε στη συνέλευση της πολυκατοικίας.

Δεν της απάντησα, άλλωστε μητέρα μου είναι. Αυτή, όμως, είναι η ελληνική κοινωνία. Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η σκλήρυνση δεν τερματίζει τη ζωή μας, απλώς την εμποδίζει».

Φεύγοντας, στέκομαι για λίγο μπροστά στα λουλούδια του προαύλιου χώρου. Στο χώμα έχουν φυτευτεί κάποια σημειώματα που γράφουν: «Η σκλήρυνση κατά πλάκας δεν σταματά τα όνειρα. Η σκλήρυνση κατά πλάκας δεν σταματά τη ζωή».